Perbincangan mengenai hala tuju masa depan dasar monetari Amerika Syarikat semakin memuncak selepas pencalonan Kevin Warsh oleh Donald Trump untuk mengetuai Federal Reserve, tertakluk kepada proses semakan dan pengesahan oleh Senat Amerika Syarikat.
Walaupun proses pengesahan masih belum selesai, pencalonan itu sendiri sudah mula mempengaruhi jangkaan pasaran.
Warsh mewakili falsafah monetari yang jauh berbeza daripada kepimpinan semasa Federal Reserve, dan potensi pelantikannya membawa implikasi penting terhadap dolar AS, Bitcoin, serta keadaan kecairan global.
Isu utama bukanlah sama ada pencetakan wang akan berlaku. Perdebatan sebenarnya tertumpu kepada masa, skala dan mekanisme pelaksanaannya.
Pasaran kini cuba menentukan sama ada rejim dasar seterusnya akan terus menenangkan setiap kemerosotan dengan suntikan kecairan secara berperingkat, atau membiarkan tekanan dan volatiliti berlaku terlebih dahulu sebelum melaksanakan campur tangan yang tegas. Perbezaan ini sahaja sudah cukup untuk membentuk semula penetapan harga aset merentasi mata wang, bon, ekuiti dan aset digital.
Tumpuan Pasaran Terhadap Kevin Warsh
Kevin Warsh pernah berkhidmat sebagai Gabenor Federal Reserve dari tahun 2006 hingga 2011, yang meletakkannya secara langsung di dalam institusi tersebut semasa Krisis Kewangan Global. Sejak meninggalkan Fed, ulasan beliau dilihat sangat konsisten dan terus terang.
Warsh berulang kali berhujah bahawa pasaran kewangan telah menjadi terlalu bergantung kepada sokongan bank pusat. Menurutnya, suntikan kecairan yang terlalu awal menghalang harga daripada menyesuaikan diri secara semula jadi, sambil menggalakkan pelabur mengambil risiko berlebihan kerana mereka menjangkakan akan diselamatkan.
Warsh tidak menentang kadar faedah yang lebih rendah. Malah, beliau mengakui bahawa kadar yang lebih rendah secara struktur diperlukan memandangkan tahap hutang yang tinggi serta tekanan kemampuan memiliki rumah. Apa yang ditentangnya ialah penciptaan wang secara berterusan.
Dalam kerangka pemikirannya, pasaran seharusnya dibenarkan jatuh, tahap leveraj perlu didedahkan, dan hanya selepas itu pembuat dasar perlu campur tangan untuk mengelakkan keruntuhan sistemik, bukannya melindungi harga aset.
Pendekatan ini berbeza dengan gaya dasar yang dikaitkan dengan Jerome Powell, di mana Federal Reserve lebih cenderung kepada pelonggaran secara beransur-ansur, pengembangan kunci kira-kira berulang kali, serta pelaksanaan kemudahan kecairan dengan pantas bagi meredakan turun naik pasaran.
Kedua-dua pendekatan akhirnya membawa kepada pengembangan monetari. Perbezaannya terletak pada bagaimana tekanan diagihkan. Satu pendekatan menyebarkan sokongan secara konsisten sepanjang kemerosotan, manakala pendekatan lain menangguhkan sokongan sehingga tekanan memaksa penilaian semula harga, sebelum campur tangan secara agresif.
Bagi Bitcoin dan pasaran kripto, perbezaan ini amat penting. Aset kripto sangat sensitif terhadap keadaan kecairan. Tempoh pengetatan yang disengajakan tanpa campur tangan segera akan memberi kesan negatif kepada Bitcoin dalam jangka pendek, kerana pengurangan kecairan akan mengecilkan kedudukan spekulatif dan mengurangkan permintaan marginal.
Bagi emas dan perak pula, masa pelaksanaan kurang penting berbanding kepastian. Sama ada pencetakan wang berlaku awal atau lewat, hakisan kuasa beli dalam jangka panjang tetap tidak dapat dielakkan. Dolar AS mungkin mengukuh buat sementara waktu semasa tempoh sekatan kecairan, tetapi apabila pencetakan berskala besar kembali berlaku, kuasa beli sebenar akan terus terhakis.
Ini menimbulkan satu persoalan politik yang penting. Jika Trump mengutamakan pertumbuhan ekonomi, pemulihan sektor perumahan dan pembuatan domestik, mengapa beliau akan menyokong individu yang dilihat cenderung mengehadkan kecairan?
Jawapannya mungkin terletak pada jurang antara falsafah yang dinyatakan dan tingkah laku ketika krisis. Pendirian awam Warsh menekankan disiplin, namun rekod beliau semasa krisis 2008 menunjukkan kesediaan untuk menyokong campur tangan agresif apabila kestabilan sistem terancam.
Kredibiliti mampu menenangkan pasaran, tetapi niat dasar sering berubah apabila tekanan sebenar mula menekan sistem kewangan.
Apa Yang Mungkin Dilakukan Oleh Fed Di Bawah Warsh
Sekiranya Warsh membentuk dasar monetari, perubahan paling ketara mungkin ialah peralihan daripada pelonggaran kuantitatif berterusan kepada penggunaan alat kecairan yang bersifat neutral terhadap kunci kira-kira.
Pembelian bon secara berterusan kemungkinan akan dikurangkan, bukan kerana kecairan tidak lagi diperlukan, tetapi kerana pengembangan berterusan kunci kira-kira Federal Reserve boleh mengeruhkan insentif serta menyingkirkan peranan kunci kira-kira sektor swasta.
Sebaliknya, Standing Repo Facility dijangka memainkan peranan utama. Kemudahan ini membolehkan bank meminjam tunai secara semalaman dengan cagaran berkualiti tinggi. Dengan menghapuskan had efektif ke atas kemudahan ini, bank akan mendapat akses kepada kecairan kecemasan tanpa Federal Reserve perlu menyuntik wang secara langsung ke dalam pasaran.
Perbezaan ini amat penting. Pelonggaran kuantitatif berfungsi seperti rangsangan yang menggalakkan pengambilan risiko dan inflasi harga aset. Kemudahan repo pula berfungsi seperti oksigen yang tidak kelihatan sehingga diperlukan dan hanya digunakan apabila tekanan muncul.
Dalam kerangka ini, bank menggunakan kunci kira-kira mereka sendiri untuk mengagihkan kecairan. Peranan langsung Federal Reserve menjadi lebih kecil, tetapi sistem kewangan terus berfungsi. Bank memperoleh keuntungan melalui spread, Wall Street mendapat manfaat, dan kecairan mengalir tanpa tajuk utama tentang pencetakan wang berterusan.
Namun begitu, kerangka ini sangat bergantung kepada perubahan terhadap Supplementary Leverage Ratio, atau SLR. SLR diperkenalkan selepas krisis 2008 sebagai perlindungan yang mudah tetapi berkesan.
Peraturan ini mewajibkan bank memegang modal berdasarkan jumlah keseluruhan saiz kunci kira-kira mereka tanpa mengira komposisi aset. Peraturan tersebut diwujudkan kerana model sebelum krisis telah meremehkan risiko dengan terlalu bergantung kepada penarafan kredit yang akhirnya terbukti gagal.
Risiko Struktur Di Sebalik Strategi Ini
Masalah semasa ialah SLR menganggap bon Treasuries AS sebagai aset yang memerlukan penggunaan modal yang tinggi. Sejak tahun 2020, kerajaan AS telah menerbitkan trilion dolar hutang baharu. Bank merupakan pembeli utama hutang ini, namun di bawah kekangan SLR, setiap pembelian tambahan bon Treasury memerlukan pengumpulan modal yang mahal.
Akibatnya, bank secara beransur-ansur mengurangkan penyertaan mereka dalam menyerap bon Treasury, yang menyumbang kepada kerapuhan dalam pasaran bon.
Warsh dan Scott Bessent telah mengkritik rangka kerja ini. Hujah mereka ialah bon Treasury merupakan aset paling selamat dalam sistem kewangan dan tidak sepatutnya mengehadkan kunci kira-kira bank dengan cara yang sama seperti pinjaman berisiko.
Menghapuskan atau melonggarkan SLR akan membebaskan kapasiti bank, memulihkan permintaan terhadap bon Treasury, dan menstabilkan infrastruktur pasaran.
Namun pendekatan ini juga membawa risiko. Menghapuskan kekangan leverage menyelesaikan masalah kecairan, tetapi pada masa yang sama menanggalkan tali keselamatan. Bank boleh mengumpul hutang kerajaan menggunakan leveraj yang tinggi.
Jika inflasi kembali meningkat dan harga bon jatuh, modal bank boleh terhakis dengan pantas, sekali gus mengancam kestabilan sistem bukan kerana aset tersebut beracun, tetapi kerana leveraj tidak lagi dikawal.
Teori Politik Dan Ekonomi
Dari sudut politik, strategi ini mungkin masih rasional.
Trump tidak dapat mengekalkan naratif ekonomi yang kukuh jika kadar gadai janji kekal tinggi. Kemampuan memiliki rumah mempunyai pengaruh politik yang lebih kuat berbanding prestasi pasaran saham. Mengorbankan momentum pasaran saham untuk memulihkan disiplin penetapan harga dalam pasaran bon akhirnya boleh menurunkan hasil jangka panjang dan kadar gadai janji.
Menamatkan pelonggaran kuantitatif mungkin menekan pasaran ekuiti tetapi mengembalikan mekanisme penemuan harga dalam pasaran bon. Jika jangkaan inflasi menurun, kadar gadai janji akhirnya akan turut menurun.
Pertukaran ini memberi keutamaan kepada kestabilan ekonomi jangka panjang berbanding inflasi harga aset jangka pendek.
Prospek Untuk 2026
Menjelang tahun 2026, satu senario dua fasa boleh muncul.
Dalam fasa pertama, disiplin kecairan akan mendominasi sekiranya Warsh melaksanakan dasar seperti yang digariskan. Pengetatan kuantitatif atau penyediaan kecairan yang terhad akan mengukuhkan dolar AS, memberi tekanan kepada eksport, serta mencetuskan pembetulan dalam aset berisiko, yang berpotensi tertumpu sekitar pertengahan tahun.
Dalam fasa kedua, naratif mungkin berubah. Penolakan terhadap rangka kerja mata wang digital bank pusat, digabungkan dengan pengiktirafan rasmi terhadap peranan Bitcoin, boleh membingkai semula kripto bukan lagi sebagai aset spekulatif tetapi sebagai sebahagian daripada seni bina kewangan.
Dalam kerangka ini, Bitcoin tidak mendapat manfaat daripada lebihan kecairan, sebaliknya daripada legitimasi institusi dan kepentingan strategik.
Kesimpulan
Akhirnya, hasilnya lebih bergantung kepada pelaksanaan berbanding ideologi. Satu kemungkinan ialah Trump benar-benar bersedia mengambil risiko terhadap Wall Street untuk menghidupkan semula ekonomi sebenar, dengan pertaruhan terhadap peningkatan produktiviti yang dipacu oleh kecerdasan buatan, pemulihan sektor perumahan, serta pengukuhan sektor pembuatan melalui kadar faedah yang lebih rendah.
Kemungkinan lain adalah lebih bersifat taktikal. Warsh dilantik untuk memberi kredibiliti bagi menenangkan pasaran bon. Pemotongan kadar faedah kemudiannya dituntut. Jika pasaran terganggu dan tekanan meningkat, Warsh yang sebelum ini pernah menyokong campur tangan kecemasan berskala besar mungkin akan mengubah haluan dan kembali mencetak wang secara agresif.
Dalam kedua-dua senario ini, kesimpulan akhirnya sama. Disiplin kecairan jangka pendek mungkin mengukuhkan dolar AS dan menekan Bitcoin. Namun realiti monetari jangka panjang tetap memihak kepada aset yang terhad bekalannya. Laluan mungkin berliku dan tidak stabil, tetapi destinasi akhirnya tidak berubah.
